april 2013
1 bericht
Hier sta ik dan voorgoed, uitgescholden door vrienden van weleer, ik vraag me af hoe ik nu verder moet, met een pijn die ik maar moeilijk verteer. Woorden zijn eenvoudig gezegd, doch worden door herhaling realiteit, je hebt ze zo vaak opnieuw weerlegd, maar nu meen je ze, voor altijd. Ik kan je niets kwalijk nemen, ik ben de zak die je me noemt, mijn liefhebben is zacht verdwenen en tot...
maart 2013
1 bericht
februari 2013
2 berichten
Vandaag wil ik het je meer dan ooit zeggen, alles wat ik eerlijk voor je voel. Ik wil je m’n hele zijn uitleggen in de hoop dat je dan ziet wat ik bedoel. Maar liefde is een raadsel van het hart en toch een zekerheid die ik voel voor jou. Ik zit hier dus en denk stil verward aan hoeveel ik echt wel van je hou. Toch besef ik alles wat je zei, de tijd die jij nog alleen wil blijven, het is...
Gebroken eenzaamheid
Daar zit hij dan, verzwegen en gehaat, gebroken en verlaten, starend in de verte, naar een toekomst die zo onzeker lijkt. Hij lacht ongemeend naar zijn enige gezelschap, de scherven van zijn gebroken illusies op de grond, de brokstukken van zijn dromen en waanbeelden, als een onoplosbare puzzel in het rond gestrooid. “Wie kan ik nog geloven,” denkt hij stil, “wie kan ik nog...
januari 2013
2 berichten
Meer van jou
Ik heb er zo lang over gedaan om te beseffen wat ik voor je voel, om zeker te zijn van mijn stuk, hoewel ik altijd al wist dat jij net iets meer betekende voor mij. Als een sluimerende liefde huisde je al een hele tijd in de kerkers van mijn hart, maar nu ben je vrij, ontsnapt uit de beslotenheid van mijn hart om bezit te nemen van mijn hele doen en laten. Mijn gedachten die integraal naar jou...
Zo komt het....
En zo komt het…. Zo komt het dat het verhaal van hoop en verlangen hier stopt. Alles wat hij dacht, wat zij ooit had gevoeld, kent hier zijn eindstreep. Vreemd hoe mensen veranderen, hoe verandering definitief blijkt te zijn en geen evolutie die kan teruggedraaid worden. Terugdraaien…. Dat zou makkelijk zijn…. De klok terugdraaien naar een tijd voor deze vertwijfeling, een tijd...
december 2012
2 berichten
Toekomstige herinneringen
Langzaam slaat de vertwijfeling toe, de reden waarom hij haar, hoewel hij het echt wel wil, niet volledig kan vertrouwen. Het is geen kwestie van willen, maar van angst, een diepe, gewortelde angst, een angst om haar te verliezen, om kwijt te spelen wat ze opgebouwd hebben. Zal dat ooit gebeuren? Dat weet hij niet. Zou ze hem echt voor hem verlaten? Hij kan alleen maar het tegendeel hopen. En...
Stilleven
Ik zit in stilte in de zetel, kijkend naar de foto in m’n hand. Ik zie de twee lachende gezichten, vrolijk en naïef, verlangend naar wat nog komen zou en tevreden over wat geweest was, de toekomst als een uitnodigende rode loper voor hen uitgerold. Ik weet nog goed die dag wanneer we de foto namen, op dezelfde plaats als waar ik nu zit, omhuld door mijn stilzwijgen. Één wezenlijk element van...
oktober 2012
2 berichten
Dilemma van gevoel
Een verbeten jaloezie maakt zich van mij meester. Als een donkere wolk omgeeft het de woorden die ik uit, waardoor alles wat ik zeg, niet zegt wat ik bedoel. Je wordt kwaad om mijn zinnen, kwaad op mij, maar ik kan er niets aan doen. Mijn jaloezie is het verbergen van mijn angst. Een angst om te verliezen wat ik net teruggevonden heb, een angst om de vriendschap kwijt te spelen, die we zo fragiel...
Eerste woorden, tweede kans
De eerste indruk, die eerste woorden, twijfelend en onzeker, verwarrend en onstabiel. Een geheel van slechte excuses, verdwaasd verwoord, een waarheid vol ongeloofwaardige woorden verteld. Je lijkt teleurgesteld te kijken, naar het verhaal dat ik je vertel, maar ik bedoel het niet slecht, ik ben gewoon bang. Bang voor alles dat ik op m’n weg tegenkom: de mensen, de situaties, de onnavolgbare...
september 2012
5 berichten
Tijdverdrijf
Ik zag ze zitten op de tram, beiden getekend door de leeftijd en het schuin invallende zonlicht, in een stilte die op het eerste zicht nietszeggend leek. Ik voelde een spontaan gevoel van medelijden. Waarschijnlijk het zoveelste koppel dat al decennialang getrouwd was en waarvan de liefde sinds lang gedoofd was, dacht ik. Maar schijn bedriegt. Toen ik beter keek zag ik hoe hij diep in haar ogen...
Heimwee is de verbeten lach, de tranen die je trots verbergt, het diepe, bodemloze ontzag voor het liegen dat zoveel moeite vergt. Het is het vals vooruit kijken, het “doen alsof het je niets kan schelen”, het hoedanook nooit laten blijken dat je je eigen verleden probeert te stelen. Het is het weigeren te huilen, sterk zijn tegen beter weten in en alles dolgraag willen ruilen voor een...
Ze heeft lang op zijn brief gewacht, eenzaamheid maakt van uren dagen. Nu heeft ze hem en kust hem zacht, een envelop met antwoorden op al haar vragen. De maan streelt teder haar rode wangen, verlicht haar ogen, die de brief omarmen, haar lippen, branden van verlangen, die de letters proberen te verwarmen. Haar vingers, bevend van heimwee en kou, scheuren de envelop langzaam open, ...
Middernachtshuwelijk
De wereld wandelt stil aan hen voorbij, terwijl ze hand in hand op de bank zitten die ze al zo vaak deelden, hun vingers verstrengeld als eindeloze knoop van vertrouwen. Gekleed in de sluier van de nacht, zacht verlicht door de maan, spreken ze in gedachten hun beloftes uit. Zorgvuldig, woord voor woord, tot alles gezegd is wat gezegd moet worden. Hun ogen stralen de waarheid uit, hun glimlach het...
Wanneer....
Hier zit hij dan, eenzaam op de rand van de wereld zoals hij was. Het gemis vertoeft trouw als een hond aan zijn voeten, terwijl hij verder in de leegte staart, turend naar zijn onzekere toekomst. Vertwijfeld steekt hij zijn hand uit, verlangend en teruggrijpend, maar hij voelt enkel de kille lucht van de eenzaamheid. Niemand waarmee hij kan delen wat hij voelt, niemand die hem troost, die hem...
augustus 2012
2 berichten
Met of zonder mij
Het gras prikte zacht in de ontblote kuiten van de jongen die languit in het gras lag. Het was donker en stil. Hij keek omhoog naar het zwarte hemelgewelf dat hem omgaf, eindeloos starend, voorzichtig hopend. Hij wachtte op een vallende ster. Niet zozeer voor de pracht van dat natuurlijke verschijnsel, maar wel voor de wens die de ster met zich mee zou brengen. In zijn hoofd had hij het al duizend...
Drempel van geluk
Vragen verdwalen verdwaasd in je hoofd, terwijl je je handen iets dieper in je broekzakken begraaft om ze te beschermen tegen de kilte van een miezerige zomeravond. De lucht kleurt oranje, terwijl de zon welgemeend afscheid neemt van de wereld waarin je nu vertoeft. De straten waardoor je loopt zijn even grijs als de somberheid die je hoofd vult, luchtig als een wolk, maar zwaar genoeg om je licht...
juli 2012
7 berichten
Verlaten
Ze zat eenzaam in haar zetel, vechtend tegen de verloren minuten en de vermoeidheid die haar in de zwarte afgrond van de slaap wilde sleuren. Haar telefoon hield ze stevig vast in haar rechterhand. Ze haatte hem op dit moment. Hoe kon hij haar zo in de steek laten door niks van hem te laten horen? Was de liefde over? Had hij haar alles voorgelogen? De passie, het verlangen… allemaal vals? Ze...
Sterker dan mezelf, zwakker dan jou
Ik weet het, ik hoor je te vergeten, te plaatsen in een veilige plaats in een uithoek van mijn hart, ik hoor je gerust te laten, te zien van op een afstand die ons net genoeg van elkaar scheidt om niet wanhopig te worden…. En ik hou de schijn hoog, ik vertel je dat ik mijn hoop opgeborgen heb, mooi weggestoken in een klein doosje, verzegeld tot ik het opnieuw kan gebruiken. Ik vertel je dat...
Tijdloos
Tijd is als het water van een vluchtige rivier, ontsprongen in de bergen van nostalgie. Ongrijpbaar, door de vingers glippend als een vakkundige, melancholische slang, koud en onnavolgbaar. Een snelstromende rivier, te sterk om er tegenin te gaan. Een stroom die alles op zijn pad meesleurt: de gebroken harten, het verloren geluk, de stille verlangens en hoop…. Langzaam trekt de tijd een...
Het verleden houdt de mooiste dagen of althans de mooiste zekerheid, want wat nog komt, dat blijven vragen over een onzekere realiteit. Te ver vooruit kijken dwingt ons in dromen en het verleden geeft ons melancholie. Als we echt verder willen komen, moeten we ons laten dragen door de levensmelodie. De melodie die niemand ooit heeft gehoord, maar die iedereen elke dag leeft. Die melodie...
Hoofdzaak
Er bestaat geen enkel getal dat kan zeggen hoe vaak ik verlangend aan je denk. Er bestaat geen enkel woord dat kan vatten hoeveel ik nu reeds onvoorwaardelijk van je hou. Er bestaat geen enkele zin die het gevoel kan beschrijven dat ik heb, telkens ik iets van je hoor. Er bestaat geen enkel ritme dat mooier klinkt dan het ritme van mijn hart, telkens je het een slag doet overslaan. Er bestaat geen...
juni 2012
2 berichten
Vertrouw me...
Sluit je ogen. Sluit je ogen en schep het beeld dat ik je schets. Zie een wereld vervuld van alles waar je van houdt, zie de bomen die naar de hemel reiken, de dieren die vrolijk dravend de velden doorkruisen, de wolken die de mooiste vormen vormen, de horizon die oneindig en prachtig ons pad wil zijn.
Open je oren. Open je oren en hoor de woorden die ik je toevertrouw. Hoor hoe woorden van...
Nachtelijke escapade
Op haar rug lag ze in het lange gras, dat zacht beschermend om haar heen wiegde als een moeder die haar kind in slaap wiegt. Ze deed een poging de eindeloze sterrenzee te tellen, maar daar stopte ze al gauw mee. De nacht bood de rust die ze al lang zocht, maar nooit had kunnen vinden in het rusteloze leven dat ze leefde. Een glimlach verscheen op haar lichtbruine gezicht, terwijl haar lange haren...
maart 2012
1 bericht
Moedeloos las hij de berichten in zijn inbox. Hij voelde zich verlaten, in de steek gelaten door de mensen die hij hoopte te vinden op het internet. Reclames, publiciteitsstunts, spam…. Het was een ellenlange, moedeloze aaneenschakeling van nutteloze informatie. Plots, als een verschijning uit de nietszeggende leegte, zag hij haar naam staan, blinkend tussen alle andere berichten die zijn...
februari 2012
2 berichten
Strand
Langzaam stapt hij langs de aarzelend gemarkeerde vloedlijn, die verloren takken en zeewier een comfortabele thuis biedt. Voet voor voet, een makkelijk te volgen spoor achterlatend voor al wie in zijn voetsporen zou willen treden. Het lijkt alsof zijn afdrukken steeds dieper worden, verzwaard door alle zorgen en problemen die op zijn schouders rusten. Een bank aan de linkerkant trekt zijn...
“A fool can fly on invented wings, but when reason comes around, we start to...”
